Femke Kuiken – Deel 1: ontdekken van knobbeltje, gevolgd door bezoek huisarts

September 2009

Het klinkt verder weg dan het in werkelijkheid is. Ik neem jullie mee naar de periode ruim anderhalf jaar geleden, waarin ik ‘het knobbeltje’ ontdekte.

Ik paste op het moment van ontdekken op het huis van mijn broer. Hij was met zijn gezin op vakantie en ik bewoonde het huis, verzorgde de katten en genoot van hun heerlijke veranda. Het was die nazomerse dagen heerlijk weer. Zelf heb ik geen tuin, enkel een klein en veel te smal balkon. Ineens een tuin met veranda en verwend worden met heerlijk weer! Het kon niet beter eigenlijk.

Ik bereidde me voor op het examen voor mijn cursus Voedingsdeskundige en zat dagelijks aan de eettafel te leren, met de schuifdeur open om tegelijkertijd te kunnen genieten van het weer buiten.

Op een van deze ‘leer’momenten aan de tafel had ik jeuk aan mijn linkerborst. Ik krabbelde de jeuk weg……en voelde in dat luttele moment de grond licht onder mijn voeten vandaan schuiven. Ik voelde een knobbeltje. Ik weet nog als de dag van gisteren wat er met me gebeurde;  ik kreeg een blos op mijn wangen. De definitie van blozen: het onwillekeurig kleuren van de huid in het gelaat en de hals door vasodilatatie op grond van emotionele factoren. Bij mij op dat moment direct gevolgd door allerlei gedachtes.  ’Ik voel dat nu, straks is het er niet meer. Ik voel het, een ander voelt het waarschijnlijk niet. Morgenochtend onder de douche nog maar eens voelen. Misschien op internet opzoeken hoe je je eigen borsten kan onderzoeken. Dat kan toch niet, ik heb geen van de risicofactoren. Ik rook niet, eet gezond, sport veel, ben veel buiten.’

Kort na het wegkrabbelen van de jeuk en het hebben van deze gedachtes ben ik met de hond gaan wandelen. Om de zinnen te verzetten en buiten te zijn. Al lopende buiten toch nog eens voelen en tot de ontdekking komen dat het er toch echt zit. Paniek heb ik niet gevoeld, wel lichte ongerustheid. Tot het moment van de diagnose kan het van alles betekenen en van alles niet betekenen. Toch, als ik er achteraf op terug kijk, heb ik vanaf het begin een heel sterk gevoel op de achtergrond gehad wat me zei dat het niet goed was. Noem het een oergevoel, een instinct.

Ondanks dit instinct schoof ik het gemakkelijk weg. De gedachtes kwamen even snel in mijn hoofd opzetten als dat ze verdwenen.

Wat me bezighield was de vraag: hoe ga ik het aanpakken? Ik besloot op een vakantie met mijn ouders (ondertussen een week later) op ons geliefde eiland Terschelling het voor te leggen aan mijn ouders. Op een avond vroeg ik tijdens de koffie en een heerlijk stuk suikerbrood wat je moest doen als je een knobbeltje in je borst voelde.

Het is moeilijk zo’n vraag te stellen, omdat je weet dat er vanaf dat moment een ongerust gevoel gaat leven. Vanaf dat moment gaan niet alleen ik maar ook anderen in hun hoofd bezig met de onzekerheid. Mijn ouders stimuleerden me naar de huisarts te gaan, zodra ik terug was van ons weekje Terschelling.

Ik heb tijdens die week Terschelling twee maal de Noordvaarder gewandeld, samen met Kenza (mijn dierbare hond). De Noordvaarder is een zandplaat op het eiland, waar je heerlijk alleen op de wereld kunt zijn. Er zijn weinig mensen die deze wandeling ondernemen. Mijn vader en ik maken hem in ieder geval 1 keer als we op het eiland zijn. Vanaf het dorpje Lies (waar ons huurhuisje staat) naar West (het dorp waar je met de boot aankomt) is voor mij ruim 4 uur lopen. Met het hoofd in de wind, je gedachtes de vrije loop laten, genieten van de rust, de zee en met een beetje geluk een aantal zeehondjes voor de kust zien dartelen. Tijdens deze wandeltrips kwamen de gedachtes naar boven; wat als het mis is, wanneer kan ik bij de huisarts terecht, hopelijk voelt hij het niet en wat als hij het niet voelt en het zit er toch? Wat als hij het ook voelt?

De eerste werkdag na thuiskomst heb ik de huisarts gebeld en ik kon donderdag (8 oktober) om 8.30 terecht. Bij het onderzoeken van de borst voelde de huisarts ook iets. Hij hield het voorlopig op kystes. Hij zei: ‘Ik ben een voorzichtige arts, je zou maar een op die 9 vrouwen zijn, ik stuur je voor de zekerheid door naar het ziekenhuis voor een mammografie. Maak je geen zorgen, we kunnen het beter uitsluiten.’ Thuis gekomen direct het ziekenhuis gebeld en de donderdag erop, 15 oktober, zat ik om 8.00 in het ziekenhuis.

Tot de volgende keer voor ‘deel 2 mammografie in het ziekenhuis’.

Tot gauw,

LIVESTRONG!,

Femke