Femke Kuiken – Deel 2: verwijzing ziekenhuis, mammografie

Het heeft even geduurd voor ik dit 2e deel schreef.

Dit had helaas een nare oorzaak: de hersenbloeding van mijn moeder. Nu na een aantal weken kunnen we geruster ademhalen. Het gaat goed met haar. Ze heeft geen lichamelijke uitvalsverschijnselen en haar spraak wordt met de dag beter. We kunnen goed een gesprek met elkaar voeren. Gelukkig. Een engeltje op haar schouder. Net als ik….

Zowel mijn moeder als ik zijn fitte mensen. We eten gezond, sporten meerdere keren in de week, roken niet, hebben geen overgewicht. Toch zijn we allebei in een levensbedreigende situatie terecht gekomen. Garanties zijn er niet, dat blijkt nu voor de 2e keer. Je kunt nog zo je best doen om gezond te leven, het garandeert helemaal niets.

Waar een fit lijf wel bij helpt is bij het herstel. Mijn herstel ging snel en dat zie ik momenteel bij mijn moeder ook. Geweldig hoe ze vooruit gaat en hard werkt om ‘weer normaal te worden’, zoals ze het zelf zegt. De overwinningsmentaliteit heb ik blijkbaar niet van een vreemde. Ik zie mezelf in mijn moeder terug. Ze wil het onderste uit de kan, ze gaat er helemaal voor. Wat een kracht!

Nu het beter gaat met mijn moeder en zij uit het ziekenhuis is, blijft er meer tijd over om toe te komen tot bijvoorbeeld het schrijven op mijn blog. Na (te) lange tijd nu mijn 2e deel; de verwijzing naar het ziekenhuis en de mammografie.

Donderdag 15 oktober 2009 zat ik om 8.00 in het ziekenhuis voor de afspraak voor de mammografie. Het Maasstad Ziekenhuis, gelegen vlakbij mijn woonhuis. Een vertrouwd gebouw in de mij zo vertrouwde omgeving. Wekelijks liep ik er met de hond langs. Niet wetende dat ik er zo gauw eens voor mezelf binnen zou zijn. Deze dag fietste ik er heen en meldde mij bij de betreffende poli. Op de gang mocht ik plaatsnemen. Even later werd ik door de verpleegster gevraagd me in het kleedhokje te ontdoen van mijn bovenkleding, waarna ze me uit de kleine omkleedruimte naar binnen riep.

Nog nooit eerder had ik een mammografie-apparaat gezien. Eigenlijk niet eens verhalen over gehoord van andere vrouwen. Als je 34 bent, is het hooguit je moeder die voor mammografie wordt opgeroepen en hierover dan wellicht verteld. Geen borstkanker in de familie.

Ik moest dicht tegen het apparaat aan gaan staan en ze zouden beginnen met een aantal foto’s. Eerst horizontaal en daarna verticaal, eerst de rechterborst en daarna hetzelfde voor de linkerborst. De verpleegster vertelde ondertussen dat er, als het nodig zou zijn, puncties gedaan werden. Ze vertelde er direct achteraan dat dit niet altijd een slecht teken is. Als er puncties gedaan zouden moeten worden, zou ik binnen een aantal dagen een afspraak hebben met de chirurg. Nadat beide borsten waren geplet tussen de mammaplaten werd ik alleen gelaten en werden de gemaakte foto’s door de radioloog bekeken.

Algauw kwam de verpleegster met een meneer aan haar zijde terug. Ja, er waren puncties nodig. Ik mocht op een tafel gaan liggen en er werden 2 puncties gedaan; een in de linkerborst en een in mijn linkeroksel. Zelf had ik er totaal niet bij stil gestaan dat er een plekje in mijn oksel zat/kon zitten. Daar werd ik me op dat moment bewust van. Langzaamaan sloop er een zeer slecht gevoel mijn lijf in. Plekjes in de oksel, dat zijn toch geen uitzaaiingen, zoals ze dat noemen? Na het doen van de puncties werd mij gezegd dat ik de volgende dag een afspraak met de chirurg had, om de uitslagen te bespreken.

Op de fiets naar huis. Ik herinner me dat er tranen over mijn wangen liepen. Ik had het gevoel; mijn leven is niet meer zoals het hoort te zijn. Ik wist instinctief (al weken) dat het niet goed was wat daar in mijn borst en blijkbaar ook in mijn oksel zat.

Bij thuiskomst heb ik mijn vriend Richard gebeld, die ‘s ochtends naar zijn werk was gegaan. We gingen net (weer, mijn vriend is ook mijn ex!) met elkaar om en ik vond het niet direct nodig dat hij mee ging naar het ziekenhuis. Ik voelde me op dat moment heel eenzaam. Niemand om me heen, alleen op de wereld. Zo voelde het. We zouden elkaar later in de ochtend nog bellen, als mijn ouders waren geweest.

Ik had eerder die week al met mijn ouders afgesproken dat ze rond koffietijd naar me toe zouden komen, om te horen hoe het was gegaan. Mijn moeder was er eerder dan mijn vader. Ik vertelde het verhaal eerst aan mijn moeder. Even later arriveerde mijn vader, die chirurg is geweest. Toen ik vertelde dat er puncties waren gedaan, verschenen er heftige emoties op zijn gezicht. Mijn slechte gevoel werd bevestigd. Mijn vader wilde weten waar de puncties gedaan waren en ik zei tegen hem:”Als je zelf wil voelen, is dat oke.” Dat heeft hij gedaan. Zijn emoties sloegen over op mijn moeder en mij. Het voelde absoluut niet goed.

Ik zou die middag om 13.30 gaan werken. In eerste instantie was ik dat van plan. Mijn ouders hadden de hond al meegenomen, zodat ik na het werk gelijk naar hun zou kunnen gaan. Om niet alleen te zijn in deze situatie. Ik heb nog wat eten klaar gemaakt, weet ik en tijdens het eten bekroop me zo’n slecht gevoel. Ik heb Richard gebeld en gevraagd of hij naar me toe wilde komen. Ik had behoefte om hem om me heen te hebben en samen een stuk buiten te wandelen. Hij is direct gekomen.

Ik heb mijn werk gebeld en het verhaal verteld. Ik heb gezegd dat ik in deze situatie niet kwam werken. Mijn collega reageerde vol begrip en ze wenste me sterkte.

Toen Rich bij me kwam, hebben we elkaar heel stevig en zonder iets te zeggen vastgehouden. Dat was op dat moment wat ik nodig had. Daarna zijn we naar buiten gegaan om te wandelen, richting de stad, over de Brienenoord-brug. De brug die ik vanuit mijn woonkamer zie liggen. De brug waar ik zo vaak over heen gefietst, gewandeld en gejogd heb. De brug waar ik altijd van genoot en waar ik mijn hart aan verloren had. Daar wilde ik overheen, samen met Richard. Ergens een kopje koffie drinken en later op de dag, zoals afgesproken, naar mijn ouders en de hond.

Dat liep geheel anders……………

Tot de volgende keer voor Deel 3: de diagnose borstkanker.

Tot gauw,

LIVESTRONG!,

Femke