LIVESTRONG in Nederland

LIVESTRONG bestaat 15 jaar

dw3 — Wed, 11 Jan 2012 08:59:56 +0000

LIVESTRONG bestaat 15 jaar – LIVESTRONG, de non-profit organisatie opgericht door kanker’survivor’ en wielerkampioen Lance Armstrong, vierde haar 15 jarig bestaan in het ondersteunen van mensen die getroffen zijn door kanker en hen empowerment (zelfmanagement) te geven om actie te ondernemen tegen ‘s werelds grootste doodsoorzaak.

Sinds haar oprichting als de Lance Armstrong Foundation in 1997, heeft de non-profit organisatie 157 miljoen dollar geïnvesteerd in programma’s die overlevenden helpen, 85 miljoen dollar aan (wetenschappelijke) beurzen en awards besteed en 33 miljoen dollar om te pleiten voor het beleid en de financiering die voortuitgang in de strijd tegen ‘s werelds grootste doodsoorzaak bevorderen. Nu publiekelijk bekend door zijn krachtig merk, is LIVESTRONG een leider in de wereldwijde beweging ten behoeve van 28 miljoen mensen over de hele wereld, die leven met kanker.

“De strijd tegen kanker gebeurt niet alleen in een laboratorium of in een ziekenhuis. Het gebeurt in onze huizen, op onze werkplekken, op onze scholen en in gezinnen die worstelen met de gevolgen van de diagnose kanker”, zegt Lance Armstrong, LIVESTRONG oprichter en voorzitter. “Vijftien jaar geleden, hebben we een stichting opgericht om kankeronderzoek te steunen. Na verloop van tijd, beseften we dat er niet genoeg werd gedaan om de mensen en gezinnen te helpen om te gaan met de vele uitdagingen die gepaard gaan met kanker. Vandaag de dag, zijn dat de mensen die wij helpen. Ik ben iedereen dankbaar die ons werk in hun naam ondersteund en ik dank u voor uw blijvende steun.”
Bekijk de video en lees het volledige persbericht (engels)>>
.
Voor jaarrekeningen en jaarverslagen ga naar LIVESTRONG.org >>
.
.

bron: LIVESTRONG.org
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

.
LIVESTRONG_NL is uitgenodigd door LIVESTRONG hoofdkantoor in Austin, Texas – Verheugd melden wij dat wij zijn uitgenodigd door het LIVESTRONG-hoofdkantoor voor diverse besprekingen in maart 2012 in Austin, Texas. Ook o.a. het Australische en het Japanse LIVESTRONG team zullen aanwezig zijn.

Ons LIVESTRONG team zal zijn aandacht in het komende jaar vooral op de Nederlandse kankerpatient en Nederlandse kankerprojecten richten. Ook is LIVESTRONG_NL bezig nieuwe mensen aan het team toe te voegen en de partnerships voor 2012 uit te breiden.

D. Weisz, van de Nederlandse stichting, meldt dat LIVESTRONG_NL zich in overleg met het LIVESTRONG-hoofdkantoor zal richten op de Nederlandse kankerpatient. ”We hebben een aantal doelen. We willen de Nederlandse kankerpatient en -survivor ondersteunen. We willen ons, in de verschillende regio’s, richten op het vergroten van het bewustzijn voor de strijd tegen kanker (awareness) en wat men kan doen om het risico op kanker te verlagen. Daarnaast gaan we fondsen werven voor wetenschappelijk onderzoek in Nederland, waardoor de kans op genezing van kanker zal toenemen en er betere therapieën beschikbaar komen, zoals o.a. Hyperthermie.

Ook zijn wij zeer verheugd dat wij in 2012 opnieuw samenwerken met Ride for the Roses Zeeland, wiens fondsen ten bate komen van het KWF (zie ook bericht op website van Ride for the Roses).

Tenslotte gaat er een jaarlijkse donatie naar het LIVESTRONG-hoofdkantoor in Austin, Texas. De hoogte van deze donatie wordt per jaar vastgesteld en komt ten goede aan de internationale LIVESTRONG projecten.”
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
.

Femke Kuiken – Deel 2: verwijzing ziekenhuis, mammografie

femkekuiken35 — Sat, 06 Aug 2011 15:23:54 +0000

Het heeft even geduurd voor ik dit 2e deel schreef.

Dit had helaas een nare oorzaak: de hersenbloeding van mijn moeder. Nu na een aantal weken kunnen we geruster ademhalen. Het gaat goed met haar. Ze heeft geen lichamelijke uitvalsverschijnselen en haar spraak wordt met de dag beter. We kunnen goed een gesprek met elkaar voeren. Gelukkig. Een engeltje op haar schouder. Net als ik….

Zowel mijn moeder als ik zijn fitte mensen. We eten gezond, sporten meerdere keren in de week, roken niet, hebben geen overgewicht. Toch zijn we allebei in een levensbedreigende situatie terecht gekomen. Garanties zijn er niet, dat blijkt nu voor de 2e keer. Je kunt nog zo je best doen om gezond te leven, het garandeert helemaal niets.

Waar een fit lijf wel bij helpt is bij het herstel. Mijn herstel ging snel en dat zie ik momenteel bij mijn moeder ook. Geweldig hoe ze vooruit gaat en hard werkt om ‘weer normaal te worden’, zoals ze het zelf zegt. De overwinningsmentaliteit heb ik blijkbaar niet van een vreemde. Ik zie mezelf in mijn moeder terug. Ze wil het onderste uit de kan, ze gaat er helemaal voor. Wat een kracht!

Nu het beter gaat met mijn moeder en zij uit het ziekenhuis is, blijft er meer tijd over om toe te komen tot bijvoorbeeld het schrijven op mijn blog. Na (te) lange tijd nu mijn 2e deel; de verwijzing naar het ziekenhuis en de mammografie.

Donderdag 15 oktober 2009 zat ik om 8.00 in het ziekenhuis voor de afspraak voor de mammografie. Het Maasstad Ziekenhuis, gelegen vlakbij mijn woonhuis. Een vertrouwd gebouw in de mij zo vertrouwde omgeving. Wekelijks liep ik er met de hond langs. Niet wetende dat ik er zo gauw eens voor mezelf binnen zou zijn. Deze dag fietste ik er heen en meldde mij bij de betreffende poli. Op de gang mocht ik plaatsnemen. Even later werd ik door de verpleegster gevraagd me in het kleedhokje te ontdoen van mijn bovenkleding, waarna ze me uit de kleine omkleedruimte naar binnen riep.

Nog nooit eerder had ik een mammografie-apparaat gezien. Eigenlijk niet eens verhalen over gehoord van andere vrouwen. Als je 34 bent, is het hooguit je moeder die voor mammografie wordt opgeroepen en hierover dan wellicht verteld. Geen borstkanker in de familie.

Ik moest dicht tegen het apparaat aan gaan staan en ze zouden beginnen met een aantal foto’s. Eerst horizontaal en daarna verticaal, eerst de rechterborst en daarna hetzelfde voor de linkerborst. De verpleegster vertelde ondertussen dat er, als het nodig zou zijn, puncties gedaan werden. Ze vertelde er direct achteraan dat dit niet altijd een slecht teken is. Als er puncties gedaan zouden moeten worden, zou ik binnen een aantal dagen een afspraak hebben met de chirurg. Nadat beide borsten waren geplet tussen de mammaplaten werd ik alleen gelaten en werden de gemaakte foto’s door de radioloog bekeken.

Algauw kwam de verpleegster met een meneer aan haar zijde terug. Ja, er waren puncties nodig. Ik mocht op een tafel gaan liggen en er werden 2 puncties gedaan; een in de linkerborst en een in mijn linkeroksel. Zelf had ik er totaal niet bij stil gestaan dat er een plekje in mijn oksel zat/kon zitten. Daar werd ik me op dat moment bewust van. Langzaamaan sloop er een zeer slecht gevoel mijn lijf in. Plekjes in de oksel, dat zijn toch geen uitzaaiingen, zoals ze dat noemen? Na het doen van de puncties werd mij gezegd dat ik de volgende dag een afspraak met de chirurg had, om de uitslagen te bespreken.

Op de fiets naar huis. Ik herinner me dat er tranen over mijn wangen liepen. Ik had het gevoel; mijn leven is niet meer zoals het hoort te zijn. Ik wist instinctief (al weken) dat het niet goed was wat daar in mijn borst en blijkbaar ook in mijn oksel zat.

Bij thuiskomst heb ik mijn vriend Richard gebeld, die ‘s ochtends naar zijn werk was gegaan. We gingen net (weer, mijn vriend is ook mijn ex!) met elkaar om en ik vond het niet direct nodig dat hij mee ging naar het ziekenhuis. Ik voelde me op dat moment heel eenzaam. Niemand om me heen, alleen op de wereld. Zo voelde het. We zouden elkaar later in de ochtend nog bellen, als mijn ouders waren geweest.

Ik had eerder die week al met mijn ouders afgesproken dat ze rond koffietijd naar me toe zouden komen, om te horen hoe het was gegaan. Mijn moeder was er eerder dan mijn vader. Ik vertelde het verhaal eerst aan mijn moeder. Even later arriveerde mijn vader, die chirurg is geweest. Toen ik vertelde dat er puncties waren gedaan, verschenen er heftige emoties op zijn gezicht. Mijn slechte gevoel werd bevestigd. Mijn vader wilde weten waar de puncties gedaan waren en ik zei tegen hem:”Als je zelf wil voelen, is dat oke.” Dat heeft hij gedaan. Zijn emoties sloegen over op mijn moeder en mij. Het voelde absoluut niet goed.

Ik zou die middag om 13.30 gaan werken. In eerste instantie was ik dat van plan. Mijn ouders hadden de hond al meegenomen, zodat ik na het werk gelijk naar hun zou kunnen gaan. Om niet alleen te zijn in deze situatie. Ik heb nog wat eten klaar gemaakt, weet ik en tijdens het eten bekroop me zo’n slecht gevoel. Ik heb Richard gebeld en gevraagd of hij naar me toe wilde komen. Ik had behoefte om hem om me heen te hebben en samen een stuk buiten te wandelen. Hij is direct gekomen.

Ik heb mijn werk gebeld en het verhaal verteld. Ik heb gezegd dat ik in deze situatie niet kwam werken. Mijn collega reageerde vol begrip en ze wenste me sterkte.

Toen Rich bij me kwam, hebben we elkaar heel stevig en zonder iets te zeggen vastgehouden. Dat was op dat moment wat ik nodig had. Daarna zijn we naar buiten gegaan om te wandelen, richting de stad, over de Brienenoord-brug. De brug die ik vanuit mijn woonkamer zie liggen. De brug waar ik zo vaak over heen gefietst, gewandeld en gejogd heb. De brug waar ik altijd van genoot en waar ik mijn hart aan verloren had. Daar wilde ik overheen, samen met Richard. Ergens een kopje koffie drinken en later op de dag, zoals afgesproken, naar mijn ouders en de hond.

Dat liep geheel anders……………

Tot de volgende keer voor Deel 3: de diagnose borstkanker.

Tot gauw,

LIVESTRONG!,

Femke

Femke Kuiken – Deel 1: ontdekken van knobbeltje, gevolgd door bezoek huisarts

femkekuiken35 — Wed, 16 Mar 2011 08:07:33 +0000

September 2009

Het klinkt verder weg dan het in werkelijkheid is. Ik neem jullie mee naar de periode ruim anderhalf jaar geleden, waarin ik ‘het knobbeltje’ ontdekte.

Ik paste op het moment van ontdekken op het huis van mijn broer. Hij was met zijn gezin op vakantie en ik bewoonde het huis, verzorgde de katten en genoot van hun heerlijke veranda. Het was die nazomerse dagen heerlijk weer. Zelf heb ik geen tuin, enkel een klein en veel te smal balkon. Ineens een tuin met veranda en verwend worden met heerlijk weer! Het kon niet beter eigenlijk.

Ik bereidde me voor op het examen voor mijn cursus Voedingsdeskundige en zat dagelijks aan de eettafel te leren, met de schuifdeur open om tegelijkertijd te kunnen genieten van het weer buiten.

Op een van deze ‘leer’momenten aan de tafel had ik jeuk aan mijn linkerborst. Ik krabbelde de jeuk weg……en voelde in dat luttele moment de grond licht onder mijn voeten vandaan schuiven. Ik voelde een knobbeltje. Ik weet nog als de dag van gisteren wat er met me gebeurde; ik kreeg een blos op mijn wangen. De definitie van blozen: het onwillekeurig kleuren van de huid in het gelaat en de hals door vasodilatatie op grond van emotionele factoren. Bij mij op dat moment direct gevolgd door allerlei gedachtes. ’Ik voel dat nu, straks is het er niet meer. Ik voel het, een ander voelt het waarschijnlijk niet. Morgenochtend onder de douche nog maar eens voelen. Misschien op internet opzoeken hoe je je eigen borsten kan onderzoeken. Dat kan toch niet, ik heb geen van de risicofactoren. Ik rook niet, eet gezond, sport veel, ben veel buiten.’

Kort na het wegkrabbelen van de jeuk en het hebben van deze gedachtes ben ik met de hond gaan wandelen. Om de zinnen te verzetten en buiten te zijn. Al lopende buiten toch nog eens voelen en tot de ontdekking komen dat het er toch echt zit. Paniek heb ik niet gevoeld, wel lichte ongerustheid. Tot het moment van de diagnose kan het van alles betekenen en van alles niet betekenen. Toch, als ik er achteraf op terug kijk, heb ik vanaf het begin een heel sterk gevoel op de achtergrond gehad wat me zei dat het niet goed was. Noem het een oergevoel, een instinct.

Ondanks dit instinct schoof ik het gemakkelijk weg. De gedachtes kwamen even snel in mijn hoofd opzetten als dat ze verdwenen.

Wat me bezighield was de vraag: hoe ga ik het aanpakken? Ik besloot op een vakantie met mijn ouders (ondertussen een week later) op ons geliefde eiland Terschelling het voor te leggen aan mijn ouders. Op een avond vroeg ik tijdens de koffie en een heerlijk stuk suikerbrood wat je moest doen als je een knobbeltje in je borst voelde.

Het is moeilijk zo’n vraag te stellen, omdat je weet dat er vanaf dat moment een ongerust gevoel gaat leven. Vanaf dat moment gaan niet alleen ik maar ook anderen in hun hoofd bezig met de onzekerheid. Mijn ouders stimuleerden me naar de huisarts te gaan, zodra ik terug was van ons weekje Terschelling.

Ik heb tijdens die week Terschelling twee maal de Noordvaarder gewandeld, samen met Kenza (mijn dierbare hond). De Noordvaarder is een zandplaat op het eiland, waar je heerlijk alleen op de wereld kunt zijn. Er zijn weinig mensen die deze wandeling ondernemen. Mijn vader en ik maken hem in ieder geval 1 keer als we op het eiland zijn. Vanaf het dorpje Lies (waar ons huurhuisje staat) naar West (het dorp waar je met de boot aankomt) is voor mij ruim 4 uur lopen. Met het hoofd in de wind, je gedachtes de vrije loop laten, genieten van de rust, de zee en met een beetje geluk een aantal zeehondjes voor de kust zien dartelen. Tijdens deze wandeltrips kwamen de gedachtes naar boven; wat als het mis is, wanneer kan ik bij de huisarts terecht, hopelijk voelt hij het niet en wat als hij het niet voelt en het zit er toch? Wat als hij het ook voelt?

De eerste werkdag na thuiskomst heb ik de huisarts gebeld en ik kon donderdag (8 oktober) om 8.30 terecht. Bij het onderzoeken van de borst voelde de huisarts ook iets. Hij hield het voorlopig op kystes. Hij zei: ‘Ik ben een voorzichtige arts, je zou maar een op die 9 vrouwen zijn, ik stuur je voor de zekerheid door naar het ziekenhuis voor een mammografie. Maak je geen zorgen, we kunnen het beter uitsluiten.’ Thuis gekomen direct het ziekenhuis gebeld en de donderdag erop, 15 oktober, zat ik om 8.00 in het ziekenhuis.

Tot de volgende keer voor ‘deel 2 mammografie in het ziekenhuis’.

Tot gauw,

LIVESTRONG!,

Femke

Femke Kuiken – Terugkijkend naar vorig jaar

femkekuiken35 — Wed, 23 Feb 2011 20:14:21 +0000

Vorig jaar deze tijd.

Toen zat ik er heel anders bij. De derde chemobehandeling achter de rug, reeds een aantal weken haarloos, veranderde smaak, af en toe mondproblemen, zeer gevoelige darmen, af en toe een vermoeid lijf, slechter slapen, pijnlijk litteken en gevoelige arm, tintelingen in vingertoppen…………….., maar ook sporten in het ziekenhuis, leuke dingen doen, veel sociale contacten (doordat ik niet werkte), heel veel kaarten in de brievenbus, lieve woorden over de mail, zwemmen om het herstel van de arm te bevorderen…………..

Ik kijk regelmatig mijn ‘oude’ agenda en bijgehouden dagboek in, om te lezen hoe ik me vorig jaar in de betreffende week voelde. Zo ontstond het idee om jullie mijn verhaal te vertellen vanaf het ontdekken van het knobbeltje tot nu. Ik wil jullie in 11 delen een kijkje geven in mijn leven tijdens mijn ziekteperiode.

deel 1 ontdekken van het knobbeltje, bezoek huisarts
deel 2 verwijzing ziekenhuis, mammografie, nadere onderzoeken
deel 3 operatie
deel 4-9 1e tot en met 6e chemobehandeling
deel 10 hormoonbehandeling
deel 11 het ‘echte’ herstel kan beginnen

Mijn bedoeling is elke week een volgend deel met jullie te ‘delen’.

Tot gauw (volgende week)

LIVESTRONG!,

Femke

Femke Kuiken – sporten tijdens borstkanker positief ervaren

dw3 — Wed, 16 Feb 2011 16:47:17 +0000

Je bent jong, vrouw en in de bloei van je leven. En dan plots slaat het noodlot toe. De diagnose borstkanker wordt gesteld. Je voelt je niet ziek maar bent het als geen ander. Het overkwam Femke Kuiken (35) uit Rotterdam.

- Hoe ontdekte je dat er iets mis was?
Femke: ,,Ik kwam uit een wat mindere periode maar ging me steeds beter voelen. ‘Wat zie je er goed uit’ kreeg ik steeds vaker te horen. En toen ontdekte ik een knobbeltje in mijn borst. Dit was in september 2009. De allereerste stap was de huisarts bezoeken. Mijn huisarts, wie ik tot op de dag van vandaag dankbaar ben, hield het in eerste instantie op een kyste. Toch verwees hij me door voor nader onderzoek naar het ziekenhuis. Hij is een voorzichtige huisarts en zei dat hij het risico niet nam. Stel dat ik een van die vrouwen was! In oktober voor mammografie naar het ziekenhuis, waar direct een echo en punctie zijn gedaan. Dezelfde dag kreeg ik de diagnose: borstkanker met uitzaaiingen in de oksel.’’
.
Femke werd behandeld in het Maasstad Ziekenhuis in Rotterdam. De eerste stap was een operatie, gevolgd door 6 chemokuren. Tussen de kuren steeds 3 weken herstellen om de volgende kuur te kunnen ondergaan.
.
Ongeveer driekwart jaar later is ze weer fit. Het trainingsprogramma, Fit&Balans, dat ze volgde in het ziekenhuis, heeft daaraan bijgedragen, zegt Femke. Dat ze fysieke inspanningen nu al weer kan opbrengen, heeft ze naar haar mening te danken aan haar deelname aan Fit en Balans. ,,Je komt twee keer per week om te sporten,” vertelt Femke. ,,Door het programma heb ik minder conditie verloren dan ik normaal zou hebben verloren.”
.
Sporten tijdens de behandeling met chemokuren lijkt een enorme opgave. Femke: ,,.Het heeft mij naast de mogelijkheid zo fit mogelijk te blijven een vriendschap voor het leven opgeleverd. Tijdens het sporten heb je contact met lotgenoten, mensen die dezelfde of vergelijkbare behandelingen ondergaan. Met Anita klikte het vanaf de eerste ontmoeting. We belden en smsten elkaar steeds vaker en daaruit is een hechte vriendschap ontstaan. In een moeilijke tijd zijn er in mijn leven ook hele mooie dingen gebeurd.’’
.
“Kerst 2009 zat ik er heel anders bij. Ik was inmiddels kaal en kreeg vlak voor de kerst mijn 2e chemokuur. Deze kerst zit ik aan tafel met een ‘nieuw hoofd met haar’. Gezond, fit en vol ideeen voor het nieuwe jaar. Kerst vieren met de mensen die me zo dierbaar zijn, die me tijdens mijn ziekteperiode hebben opgevangen en gesteund. Het samenzijn is voor mij het waardevolst de komende dagen.”
© Femke Kuiken
.
.
.

Dirk van Asselt – Een leermoment

Dirk van Asselt — Sun, 06 Feb 2011 13:30:24 +0000

Op 16 januari heb ik een een 3 1/2 uur wandeltocht gelopen.
Stelt niet heel veel voor als je van plan bent 3.500 kilometer te gaan lopen. Na mijn 12.000 kilometer fietstocht in 2009 had ik zelf ook zoiets van “die 3.500 kilometer, dat valt wel mee. Daar hoef ik ook niet zoveel voor te trainen”.

Tot de 16e januari dus. Ik had besloten om mijn nieuwe schoenen en m’n rug even te trainen. Dus een rugzak op gedaan met daarin 3 stapels van ieder 10 van mijn eigen boeken. Totaal op mijn rug: 18 Kg.
Het voelde al wel wat zwaar aan toen ik hem opslingerde, maar ik dacht ”daar wen ik wel aan”.
Ik ben dus 3 1/2 uur op stap geweest en kwam niet fris terug zeg maar. Blaar op mijn hiel. 1 blauwe teennagel. Steken in m’n nek. En spierpijn in m’n heupen waar je U tegen zegt.

Ik ben dus nogal met mijn neus op de feiten gedrukt. Wel heel blij mee en mijn leermomenten zijn:
- Ik ga in mijn rugzak niet meer dan 11 Kg meenemen.
- Ik heb vanmiddag een trainingsschema voor de komende 10 weken opgesteld.
- Fysieke inspanning nooit onderschatten

Dan moet ik 24 maart fysiek genoeg sterk zijn.

Aspirientje per dag helpt tegen kanker

dw3 — Sun, 16 Jan 2011 21:22:32 +0000

Dagelijks gebruik van aspirine vermindert de sterfte aan verschillende veel voorkomende kankers, zo blijkt uit een recente Britse studie in het medische vakblad The Lancet
.
De studie analyseerde gegevens van patiënten die aan studies hadden meegedaan waarin aspirinegebruik werd onderzocht. In de acht beschikbare studies, met in totaal ruim 25.000 patiënten die gedurende 5 jaar dagelijks een aspirientje of een placebo kregen, bleek de kankersterfte in de groep aspirineslikkers verlaagd. Voor alle soorten kanker daalde het sterftecijfer met ruim 20%, bij sommige vormen van longkanker met 30%, bij maag- en sommige vormen van darmkanker met meer dan 50% en slokdarmkanker zelfs 64%.

Hoe langer patiënten de ontstekingsremmer slikten (minstens 5 jaar), des te beter de bescherming. Volgens de onderzoekers hebben mensen van rond de 45 of 50 jaar oud het meest baat bij het slikken van een lage dosis aspirine, aangezien de kans op kanker stijgt met de leeftijd. Als men de mogelijke risico’s van aspirine (zoals maagbloedingen) in rekening brengt, zou er nog altijd een voordeel zijn van ongeveer 10% minder overlijdens.
.
Er was geen groter effect van dosissen hoger dan 75 mg/dag, terwijl ultralage dosissen (30 mg/dag) minder effectief waren. Een hoeveelheid van 75 mg – een kwart van een standaard tablet van 300 mg – zou ook de de kans op een hartaanval en beroerte verlagen bij mensen die nog nooit hart- en vaatproblemen hebben gehad.
.
Bron: www.gezondheid.be

Online cursus voor jongeren met kanker succesvol

dw3 — Sun, 16 Jan 2011 20:59:05 +0000

Het Trimbos-instituut en het Emma Kinderziekenhuis AMC hebben het in 2008 gestarte project Op Koers Online met succes afgerond.
.
Het project bestond uit het ontwikkelen en evalueren van een online variant van de Op Koers cursus voor jongeren (12-18 jaar) die behandeld zijn voor kanker.

Het Op Koers programma
De cursus maakt onderdeel uit van het door het Emma Kinderziekenhuis AMC ontwikkelde Op Koers programma. Dit programma bestaat uit verschillende face-to-face groepscursussen voor kinderen en jongeren met een chronische ziekte of die behandeld zijn voor kanker, en hun broers en zussen. Kinderen met (genezen) kanker ondervinden door hun ziekte extra moeilijkheden en beperkingen. Het Op Koers programma beoogt hun zelfwaardering, sociaal emotioneel functioneren en welbevinden te versterken.
.
Doel Op Koers Online
Het doel van Op Koers Online was het vergroten van het bereik van het aanbod door jongeren in staat te stellen de cursus vanuit huis te volgen. Van oktober 2009 tot en met juli 2010 werd het pilot onderzoek naar de cursus Op Koers Online gehouden. Er werden 4 online cursussen gegeven met elk 3 cursisten. Cursisten waren gemiddeld 14 jaar (11-17 jaar), hadden verschillende vormen van kanker doorgemaakt en waren bij 5 verschillende kinderoncologische centra ter controle. Daarmee is het Op Koers Online aanbod erin geslaagd het bereik van de cursus te verbreden.
.
Positieve resultaten
Het online aanbieden van de Op Koers cursus bleek zeer goed haalbaar. Cursisten waren zeer gemotiveerd en er was geen drop-out. Cursisten gaven de totale cursus een gemiddeld rapportcijfer van 8.2. Cursusleiders waren overwegend positief en vonden het uitdagend en spannend om de online cursus te geven. Een belangrijke uitkomst van de procesevaluatie onder cursusleiders was dat het uitvoeren van de verschillende onderdelen van de cursus via de chatbox meer tijd in beslag nam dan bij de face-to-face cursus. Op basis van de ervaringen van de cursusleiders is de cursus uitgebreid van 6 naar 8 bijeenkomsten.
.
Meer informatie: Rianne van der Zanden
bron: www.trimbos.nl

Nieuwe videodagboeken prostaatkanker en borstkanker

dw3 — Sun, 16 Jan 2011 20:57:20 +0000

De online videodagboeken van het KWF zijn vernieuwd. Er is een nieuw videodagboek over prostaatkanker en een vernieuwde versie over borstkanker. De dagboeken ondersteunen patiënten in de keuzes die ze vanaf de diagnose moeten maken en hierin inzicht te krijgen. Met de dagboeken willen we patiënten meer controle geven op hun eigen ziekteproces.
.
De videodagboeken bestaan uit gefilmde ‘scènes’ uit het leven van patiënten die gevolgd worden in hun behandelproces. Dit zijn zowel gesprekken met artsen als interviews met patiënten (en hun naasten). De patiënten in de filmpjes acteren niet maar laten zich open en eerlijk volgen. Het is als kijker ook mogelijk om de belevenissen van één patiënt te volgen.
.
Beleving staat centraal
De fragmenten laten zien wat een patiënt tegen kan komen gedurende het ziekte- en behandelingsproces: zoals onderzoeken, behandelingen, experimentele behandelingen, gevolgen van de behandeling (bijvoorbeeld video-instructies m.b.t. armoefeningen na een borstoperatie). Maar daarnaast staat vooral de beleving van de patiënt centraal. De kijker kan een lopend verhaal onderbreken om feitelijke, medische gegevens te raadplegen. Gekoppeld aan de filmfragmenten wordt relevante informatie gegeven en vaak wordt er verwezen naar teksten binnen de website van KWF Kankerbestrijding en soms naar externe links.

Bekijk de dagboeken
Bekijk de alle videodagboeken. Op dit moment zijn daar de dagboeken over prostaatkanker en borstkanker beschikbaar. Binnenkort volgt ook het dagboek over darmkanker.
.
.
.
bron: www.kwfkankerbestrijding.nl

Consulten van Care for cancer in basisverzekering

dw3 — Sun, 16 Jan 2011 20:56:55 +0000

Vanaf januari 2011 vergoeden alle grote zorgverzekeraars de consulten van Care for cancer vanuit de basisverzekering. Care for cancer biedt individuele ondersteuning aan mensen met kanker. De consultants van Care for cancer zijn verpleegkundigen gespecialiseerd in kanker, die huisbezoeken afleggen aan mensen die geraakt zijn door kanker.
.
Door de vergoeding van de consulten van Care for cancer op te nemen in de basisverzekering, zijn kankerpatiënten verzekerd van ondersteuning en begeleiding thuis. Via doorverwijzingen van specialisten en verpleegkundig specialisten kunnen zo meer kankerpatiënten door de consultants van Care for cancer bereikt en geholpen worden. De samenwerking met de verschillende verzekeraars is inmiddels bij een groot aantal zorginstellingen bekendgemaakt. Wekelijks zit Care for cancer bij diverse ziekenhuizen aan tafel om een toelichting op de dienstverlening en werkwijze te geven.

Thuisbezoeken bieden goede aanvulling op zorgaanbod
De consultants bezoeken de patiënten thuis, beantwoorden vragen over de diagnose en behandeling en geven praktische tips voor de omgang met kanker, thuis en in de werkomgeving. Ook krijgen kankerpatiënten voorlichting over aanvullende zorgmogelijkheden en verwijzen de verpleegkundigen door naar bijvoorbeeld patiëntenverenigingen en inloophuizen. Daarmee biedt Care for cancer een goede aanvulling op de medische zorg van ziekenhuizen en specialisten.
.
Landelijke dekking in zicht
Momenteel bestaat het team van Care-consultants uit ruim dertig ervaren kankerverpleegkundigen. Zij zijn in hun eigen regio inzetbaar voor de begeleiding van mensen die getroffen zijn door kanker. In sommige regio’s biedt Care for cancer met haar huisbezoeken een uniek aanbod. Er zijn ook regio’s waar patiënten van de lokale thuiszorgorganisatie continuïteitsbezoeken kunnen krijgen. Dit zijn huisbezoeken, vaak aangevraagd vanuit het ziekenhuis, aan kankerpatiënten door gespecialiseerde wijkverpleegkundigen.
.
bron: Nederlandse Federatie van Kankerpatiëntenorganisaties (NFK)
www.careforcancer.nl